રામ કથા મેદાન, ગાંધીનગરની ધરા એ દિવસે માત્ર ધરા નહોતી, તે ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજના આત્મગૌરવ, એકતા અને અડગ સંકલ્પની સાક્ષી બની હતી. તા. **૨૭-૦૧-૨૦૨૬**ના વહેલી સવારે **૩-૦૦ વાગ્યાથી** જ જાણે ઇતિહાસ જાગ્યો હતો. અંધકાર વચ્ચે હજારો દીવાઓ સમા સમાજના **લાખો યુવાનો, વડીલો અને માતા-બહેનો** સમાજના અભ્યુદય માટે એકસાથે આગળ વધ્યા. આ દૃશ્ય માત્ર જોવાનું નહોતું, પરંતુ અનુભવવાનું હતું—હૃદયને સ્પર્શી જાય એવું.
સમય જાણે થંભી ગયો હતો. દરેક ચહેરા પર ગૌરવ, આંખોમાં આશા અને મનમાં એકજ સંકલ્પ—**સમાજને એક નવી ઊંચાઈએ લઈ જવાનો**. રાજકારણથી ઉપર ઊઠીને, સ્વાર્થથી પર જઈને, સમાજ માટે એક થવાની જે ભાવના એ દિવસે દેખાઈ, તે શબ્દોમાં વર્ણવી શકાય તેવી નથી. ધારાસભ્યો, મંત્રીઓ, વર્તમાન તથા પૂર્વ સાંસદો જ્યારે સમાજની જનતાની સાથે સમાન પંક્તિમાં ઉભા રહ્યા, ત્યારે લોકશાહીની સાચી આત્મા જીવંત થઈ ગઈ.
યુવાનોની હાજરી એ દિવસની સૌથી મોટી શક્તિ હતી. તેમની આંખોમાં ભવિષ્યના સ્વપ્નો હતા અને છાતીમાં સમાજ માટે કંઈક કરી બતાવવાનો જુસ્સો ધબકતો હતો. વડીલોની આંખોમાં અનુભવ અને આશીર્વાદ હતા, તો માતા-બહેનોની હાજરીએ સમાજના સંસ્કાર, સંવેદના અને સંકલ્પને વધુ મજબૂત બનાવ્યા. આ માત્ર ભીડ નહોતી—આ તો જીવંત સમાજ હતો.
આ ઐતિહાસિક ક્ષણે ગાંધીનગર દક્ષિણના માનનીય ધારાસભ્ય **શ્રી અલ્પેશજી ઠાકોર** દ્વારા સમાજના ભવિષ્યની પાયારચના થઈ. શિક્ષણના દીપને પ્રજ્વલિત કરતું **“સરસ્વતી ભવન”**નું શિલાન્યાસ જ્યારે સમાજના નાના દીકરા-દીકરાઓના પવિત્ર હાથે થયું, ત્યારે અનેક આંખોમાં આનંદના અશ્રુ છલકાઈ ગયા. આ દૃશ્ય જાણે કહેતું હતું—“આવતીકાલ હવે સુરક્ષિત હાથોમાં છે.”
એ ક્ષણ માત્ર શિલાન્યાસની નહોતી, પરંતુ આશાની હતી. પેઢી દર પેઢી સંઘર્ષ કરનાર સમાજ આજે શિક્ષણને પોતાની સૌથી મોટી પૂંજી માનીને આગળ વધી રહ્યો છે—આ વાતે દરેક હૃદય ગૌરવથી ભરાઈ ગયું. સરસ્વતી ભવન માત્ર ઈંટ-પથ્થરનું બાંધકામ નહીં, પરંતુ સમાજના સપનાઓનું મંદિર બનશે—એવો અડગ વિશ્વાસ એ દિવસે જન્મ્યો.
“અભ્યુદય” કાર્યક્રમે સમાજને અરીસો બતાવ્યો—કે આપણે એક થઈએ તો અશક્ય કંઈ નથી. એકતા, શિસ્ત અને સંઘઠનની શક્તિએ સાબિત કરી દીધું કે ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજ હવે માત્ર ઇતિહાસમાં જીવતો નથી, પરંતુ ભવિષ્ય ઘડવા તૈયાર છે. આ સંમેલને આત્મવિશ્વાસની નવી ચેતના જગાવી, અને દરેક વ્યક્તિના હૃદયમાં જવાબદારીનું બીજ વાવી ગયું.
અંતે, રામ કથા મેદાન પર ઉજવાયેલો આ દિવસ માત્ર કેલેન્ડરની તારીખ નહોતો—તે એક સંવેદના હતી, એક સંકલ્પ હતો, એક ગૌરવસભર ઇતિહાસ હતો. સુવર્ણાક્ષરે લખાય એવો આ દિવસ ક્ષત્રિય ઠાકોર સમાજના હૃદયમાં સદાય જીવંત રહેશે, અને આવનારી પેઢીઓને કહેશે—**“જ્યારે સમાજ જાગે, ત્યારે ઇતિહાસ જન્મે.”** લેખક - ભવાનસિંહ ઠાકુર (રભાતર પરમાર), તા. ૨૭-૦૧-૨૦૨૬
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો